Archive for category Ναύπλιο [Ανάπλι]

«Απαράδεκτες» συνθήκες κράτησης στις φυλακές Ναυπλίου και Τρίπολης

»Απαράδεκτες κι απάνθρωπες» συνθήκες επικρατούν στις φυλακές Ναυπλίου, με περισσότερους από εκατό κρατουμένους να κοιμόνται στο πάτωμα, επεσήμανε με δηλώσεις του νωρίτερα σήμερα ο πρόεδρος της Ένωσης Υπαλλήλων των Φυλακών Ναυπλίου κ. Νίκος Κωστόπουλος.

Ο πρόεδρος των εργαζομένων στις φυλακές Ναυπλίου μιλώντας στο δημοτικό ραδιόφωνο Τρίπολης, σημείωσε ότι ο συνωστισμός των κρατουμένων είναι τέτοιος ώστε «στα κελιά αντί για 3 άτομα συνωστίζονται 6 άτομα εκ των οποίων 3 κοιμούνται στο πάτωμα» και πρόσθεσε «τα δύο πειθαρχεία έγιναν κανονικά κελιά με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ειδικός χώρος για την κράτηση απείθαρχων κρατουμένων και οι απείθαρχοι πηγαίνουν σε ειδικό χώρο που δημιουργήθηκε στο θυρωρείο».

Ο κ. Κωστόπουλος ανέφερε ότι η κατάσταση είναι γνωστή στο υπουργείο με έγγραφα που έχει στείλει τόσο η διοίκηση των φυλακών όσο και το σωματείο των εργαζομένων και τόνισε ότι οι εργαζόμενοι τηρούν στάση αναμονής προκειμένου να δουν στην πράξη το αποτέλεσμα της τελευταίας νομοθετικής ρύθμισης και πόσο θα αποσυμφορήσει την φυλακή, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα προβούν σε κινητοποιήσεις, αφού δεν μπορούν είπε άλλο να δεχτούν «απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και τις άθλιες κι επικίνδυνες εργασιακές συνθήκες που καθημερινά εξαναγκαζόμαστε να βιώνουμε».

Για παρόμοιες συνθήκες κράτησης και στις φυλακές Τρίπολης έκανε λόγο ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Τρίπολης κ. Δημήτρης Κωστόγιαννης, ο οποίος επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του κ. Κωστόπουλου για τις φυλακές Ναυπλίου.

Ο κ. Κωστόγιαννης για τις φυλακές Τρίπολης είπε ότι υπάρχει μεγάλος συνωστισμός και φιλοξενείται διπλάσιος περίπου αριθμός κρατουμένων.

«Στις φυλακές Τρίπολης δεν έχουμε κρατούμενους να κοιμούνται στο πάτωμα, όμως σε κελιά των 5 ατόμων φιλοξενούνται 10 και 12 κρατούμενοι», ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Τρίπολης.

Πρόσθεσε ότι «είναι απάνθρωπες κι επικίνδυνες οι συνθήκες υγιεινής αφού αντιστοιχούν δύο τουαλέτες για 100 άτομα» και τόνισε πως «οι υπάλληλοι καταβάλουν πολύ καλές προσπάθειες, αλλά είναι άμεση ανάγκη, η κατασκευή ενός νέου καταστήματος κράτησης για την μεταφορά των φυλακών Τρίπολης, από το παλαιό αυτό κτίριο των 100 ετών που στεγάζονται σήμερα».

Τέλος ο κ. Κωστόγιαννης για την κατασκευή νέου καταστήματος κράτησης στην Τρίπολη, είπε ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες κι ο υπουργός Δικαιοσύνης ανέφερε, στον οποίο τέθηκε το ζήτημα τον περασμένο μήνα στην Λάρισα, κατά την σύνοδο των προέδρων τον δικηγορικών συλλόγων της χώρας, είδε το θέμα θετικά.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Advertisements

Σχολιάστε

Έτσι αγάπησα τον τόπο μου…

…Και από τα λογοτεχνικά διαβάσματά μου! Το βιβλίο του αγαπημένου πεζογράφου, θεατρικού συγγραφέα  και δοκιμιογράφου Άγγελου Τερζάκη [στη φωτογραφία] «Η πριγκιπέσα Ιζαμπώ», που είναι ένα από τα ωραιότερα και πλέον αντιπροσωπευτικά ιστορικά μυθιστορήματα της λογοτεχνίας μας, μ’ έκανε να γνωρίσω πιο βαθιά την ψυχή της Πελοποννήσου. Νιώστε την:

Ο στρατοκόπος που διασχίζει τον ανατολικό Μοριά τραβώντας κατά το νότιο κόρφο του, σαν προσπεράσει της Νεμέας τις σκυθρωπές κλεισούρες και τις λαγκαδιές, βλέπει σε λίγην ώρα ν΄ανοίγεται μπροστά του, φαρδύς κι ολόφωτος, ένας μεγάλος κάμπος καρπερός. Κάτω από τον πλατύστερνο θόλο τ’ ουρανού, που πριν από λίγο τον λιβάνιζε ερημικά με τον ανασασμό του το θυμάρι, τώρα μια βλάστηση χαρούμενη απλώνεται. Είναι μια χώρα ήρεμη, με γη αφράτη και παχιά, σάρκα όλο χυμό, που στέκεται παραδομένη ολοχρονίς, ατάραχα, στη μυστική κυοφορία.

Η ευλογημένη τούτη χώρα είναι ο κάμπος ο αργολικός.

Ο στρατοκόπος που πορεύεται κατά τα νότια, περνώντας κάτω από ψηλές, γλυκόθροες λεύκες, νιώθει σε λίγο τον αέρα γύρω ν’ αλαφρώνεται. Κάποια φρεσκάδα διάχυτη, κάτι καινούργιο και αγνό, αναφτερώνει την ανάσα. Δεξιά από τον κάμπο, που ήρεμα απλώνεται φεύγοντας πίσω, μια φωτεινή γραμμή, αδιόρατη ίσαμε κείνη τη στιγμή, ξάφνου φαρδαίνει, παίρνει ζωή, σπιθίζει, χρωματίζεται. Είναι η θάλασσα. Μερικά βαλτονέρια απόμακρα, κρυμμένα πίσω από βούρλα αγκαθερά, γλυκομυρίζουν με το βράδυ. Η αστραφτερή λάμψη του πόντου αντικαθρεφτίζει αυγατισμένο το φέγγος τ’ ουρανού. .Όμως εκεί, στο βάθος του τοπίου, φράζοντας τον κάμπο, μια γλώσσα βραχωμένη ξεπετιέται απόκοτα από τη στεριά, βουτάει μέσα στη θάλασσα και κλείνει τον ορίζοντα μ’ αδέκαστη και σκυθρωπή ορμή. Μοιάζει, καθώς την κοιτάζεις, σαν θεόρατο πέτρινο λιοντάρι, πεσμένο καταγής με την κοιλιά, το κεφάλι του αγριωπά στυλωμένο, και που τεντώνει το ένα του ποδάρι για να κρούσει πεισματερά το γαλανό κύμα.

Πάνω στο ακρωτήρι τούτο, που φράζει με τον τεφρό του όγκο τον κρουσταλλένιο ορίζοντα, μια πολιτεία πανάρχαιη είναι κουρνιασμένη. Αρχόντισσα άλλοτε, τώρα απολησμονημένη και γριά, κρατεί το ίδιο πάντα ακριβό όνομα. Είναι τ’ Ανάπλι. Τα τειχιά της υψώνονται ακόμα, οδοντωτά και αγέρωχα, συμμεζεμένα σε προαιώνια στάση ανήσυχης απαντοχής. Αγριωπό και με σμιχτά φρύδια τ’ ορθοστημένο πέτρινο κεφάλι λαγοκοιμάται, κι όμως – έτσι που το κοιτάζεις – νιώθεις πως μέσα στον ύπνο του δεν αποξεχνιέται ποτέ. Στητό, αυτιάζεται αδιάκοπα τον άνεμο της θάλασσας, οσμίζεται και καρτερεί.

Εκεί, στην αντρειωμένη κι όμορφη τούτη πολιτεία, είχε στυλωμένο το μάτι του, αναθυμούμενος κάποια παραμύθια της γριάς βάγιας του, ο νεαρός καβαλάρης που, κάποιο φθινοπωρινό δείλι του 1292, περνούσε αργοπορημένος τον αργολικό κάμπο. Ο ήλιος έγερνε δεξιά, πάνω στ’ αρκαδικά βουνά, γλιστρώντας σαν μπάλα σύφλογη μέσα σε σύννεφα κοκκινωπά, κουρελιασμένα. Κάτω από τις ψηλές λεύκες του δρόμου πλήθαινε, υγραίνοντας τον αέρα, η νοτερή σκιά, ενώ το χώμα, ποτισμένο ακόμα  από την πρωινή βροχή, έκανε μαλακό και δύσκολο το βάδισμα του αλόγου….

https://i2.wp.com/www.diakoporama.gr/ftp/ota/11/otamaps/m1101.jpg

Σχολιάστε